Herman Bakels (1871-1952) was van 1901 tot 1907 dominee aan de Doopsgezinde kerk De Vermaning aan het Venedie in Enkhuizen. Hij kan nlet tot de schrijvers in de gebruikelijke zijn van het woord gerekend worden, maar de omvang van zijn productie overtreft die van verhalen- en romanschrijfster Alie Smeding. Bakels is Kint in diens opleidingsjaren tot grote steun geweest, zeker in financieel opzicht.
Als zoon van een doopsgezinde predikant werd Herman Bakels in 1871 te Den Hoorn op Texel geboren. Tussen 1890 en 1895 doorliep hij een theologische studie aan het Doopsgezind Seminarie te Haarlem waar een zeer vrijzinnig klimaat heerste. Na afronding van zijn studies werd hij als predikant beroepen in de gemeenten Warns (1895-1901), Enkhuizen (1901-1907) en Sint Annaparochie (1908-1916 met een onderbreking wegens ziekte in 1910). In 1916 ging hij in Haarlem wonen, "buiten betrekking", zoals hij zei.
In Enkhuizen begon zijn schrijversloopbaan. In 1906 verscheen zijn eersteling Bouquetje dogmatiek waarin hij het agnosticisme en materialisme fel bestreed. Het boek werd een bestseller: in twee jaar gingen er 21.000 exemplaren over de toonbank, de vijfde druk (1924) bereikte de 32.000. Hoewel hij tot aan zijn dood in 1952 geen kerkelijke activiteiten meer zou ontplooien, werkte hij met des te meer ijver achter de schrijftafel. Zijn publicaties kenmerkten zich door een typische breeddenkendheid, die binnen kerkelijke kringen soms deining teweegbracht. In 1908 verscheen zijn vertaling van Het Nieuwe Testament 'voor leeken leesbaar gemaakt' in 6000 exemplaren. Herdrukken verschenen in 1914 en 1920. Van zijn vele andere werk noem ik nog het Bijbelsch Woordenboek.

Harmen van der Leek schreef voornamelijk artikelen in het tijdschrift der 'jong-protestanten' Opwaartsche Wegen, dat hij mede heeft helpen oprichten (1923). Was eerder redacteur van Bloemen en Vrucht (1919-20) en Opgang (1920-23). Hij is jarenlang met De Bruin bevriend geweest, tot kort voor de oorlog. Na het fusilleren van Van der Leek in 1941 wekte De Bruins opmerking "Hij is in Christus, maar niet voor Christus gestorven" wel enige beroering.

Hein de Bruin was een begaafd, door een dominante vader gereformeerd misvormde, enigszins wereldvreemde kantoorbediende, dichter en schrijver, een harde werker die zijn talent serieus nam. Tengevolge van een groeiend psychisch lijden kwam het slechts zelden in een schitterend sonnet tot uiting. In zijn laatste levensjaar is hij tweemaal in de gereformeerde Valeriuskliniek in Amsterdam opgenomen geweest. "Het regent in mijn paradijs" was een van zijn laatste regels.

Alie Smeding schreef Enkhuizer verhalen en soms opzienbarende romans, die in Enkhuizen niet onverdeeld gewaardeerd werden en haar tenslotte het stadje deden verlaten.